SLAABibliotheek

 

Hoewel kunst bij uitstek draait om esthetica zie ik op schilderijen eigenlijk maar zelden echt mooie vrouwen. De Mona Lisa bijvoorbeeld vind ik echt geen bijzondere verschijning, en ook de vrouwen van Rembrandt waardeer ik meer om het vakmanschap waarmee ze zijn geschilderd, dan om hun uiterlijk. Misschien is het banaal om zo naar een schilderij te kijken, aan de andere kant mogen we er toch vanuit gaan dat schilders hun modellen ook op aantrekkelijkheid hebben geselecteerd.

 

Wat ongetwijfeld meespeelt, is dat het zo dicht mogelijk benaderen van schoonheid voor het laatst een thema was in de beeldende kunst toen er een schoonheidsideaal heerste, dat ver van het onze af staat. Ook naar huidige maatstaven was Françoise Gilot, een van de vrouwen van Picasso, een zeer aantrekkelijke vrouw, maar Picasso was er niet op uit om dat realistisch of zelfs impressionistisch in beeld te brengen. In de vijftiende eeuw waren de vrouwen die bijvoorbeeld Jan van Eyck schilderde, met hun opgeschoren voorhoofden en oedeembuiken, het toppunt van schoonheid. Het is evenzeer sprekend dat de benaming Rubensvrouw tegenwoordig vooral spottend wordt gebruikt, zeker nu de voornaamste pleitbezorger van het struise vrouwenlichaam, Jan Wolkers, alweer bijna een decennium niet meer onder ons is.

 

Screen Shot 2015-09-30 at 4.04.26 PM

 

Lees hier verder: munch van gogh Daan Doesborgh