The Lost Poets-post: Marjolijn van Heemstra

 

Er was een zomer op Vlieland die op de een of andere manier een oerzomer werd. Zo één die de rest van je leven door alle zomers heen bromt, als de grondtoon van het jaargetijde. Ik probeer de beelden terug te halen. Een rogge ei in appelkist. Niemand wist hoe een rog eruitzag maar het ei beloofde een mythisch dier, zo zwart en toverachtig, een puntig kussentje op mijn hand. Over het klapperen van touwen en vlaggen en het gevoel dat de wind en de zon op dit eiland waren samengesmolten tot één element. De wind koelde ons af en toch verbrandden we levend. Ik was alle dagen aan het vervellen, voelde me een soort slang, ik groeide uit mezelf. Ik herinner me de kwallen, die leken van glas, en een groot donker paard waarop ik door de duinen draafde. Misschien was dat paard een droom trouwens, ik denk dat ik op die leeftijd eerder op een Shetlander reed dan op een Fries.

///

Voor het programma The Lost Poets op Into The Great Wide Open 2017 worden zes schrijvers Vlielands eigen writers-in-residence. Hun opdracht is simpel: laat je inspireren door het Waddeneiland met de hoogste duintop en de op een na laagste bevolkingsdichtheid, die bijzondere plek die al sinds mensheugenis kunstenaars bezielt: laat je inspireren door het bijzondere Vlieland. De ontstane teksten worden tijdens Into The Great Wide Open 2017 op het eiland verborgen en kunnen desgewenst beluisterd worden.

Een van die zes writers-in-residence is Marjolijn van Heemstra. We vroegen haar om een sneak preview van wat ons op ITGWO te wachten staat.

Marjolijn van Heemstra is schrijver, theatermaker, dichter en columnist voor Trouw. Ze werd bij literaire liefhebbers bekend met o.a. Als Mozes had doorgevraagd en Meer hoef dan voet. Haar meest recente boek ‘En we noemen hem’  is een zoektocht die grote vragen opwerpt over goed en fout, over terrorisme en over de vraag wat een pasgeboren baby met z’n voorouders te maken heeft.

The Lost Poets is een programma van SLAA en ITGWO. Meer informatie via hier en hier.