NIEUW! ‘Rocky Alex’ (podcast) deel 1

Ellis_RockyAlex_tekst

Samen met podcast Ondercast maken we vanaf 2018 Rocky Alex. Een feuilleton over Rocky Alex, een vrouw die niet houdt van badjassen, pyjama’s, vierkanten en mensen die niet van kaas houden. Het eerste verhaal van Rocky Alex is geschreven door Maartje Wortel. Wie het stokje daarna van haar overneemt, houden we tot de volgende aflevering nog even geheim. We kunnen je wel vast verklappen dat alle verhalen worden ingesproken door actrice Ellen Parren, bekend van o.a. Circus Treurdier en ‘Billy’.

Luister de eerste aflevering van Rocky Alex hier, vanaf  36:00, op de website van Ondercast.

 

De poëziepodcast van Daan Doesborgh: Astrid Lampe

DPP_ICOON-02header

Luister de podcast hier op de website van Vrij Nederland.

Een nieuw jaar, en een oude aflevering van de Poëziepodcast. Dat wil zeggen, een oude opname, want dit gesprek met Astrid Lampe is het eennalaatste live-gesprek vanaf de Nacht van de Poëzie, die op 16 september 2017 plaatsvond in Utrecht.

Wat me telkens weer verbaast als ik een van de gesprekken ga monteren die ik op de Nacht van de Poëzie heb opgenomen, is dat ik tot nu toe steeds het goede getal bij elke aflevering heb genoemd. Toen ik aflevering 17 opnam, had ik net aflevering 9 online gezet, maar aflevering 16 heb ik pas drie weken geleden opgenomen. Toch heb ik niet helemaal goed gerekend: pas in aflevering 19, die van volgende maand, refereer ik aan het feit dat die aflevering in 2018 zal verschijnen, een jaar dat toen nog onbedorven en vol mogelijkheden gloorde aan de horizon, maar inmiddels alweer door gekonkel en geknoei is bedorven.

Gelukkig hebben we poëzie om over te praten, met Astrid Lampe dit keer. Astrids oeuvre, dat in 2006 werd bekroond met de Ida Gerhardt Poëzieprijs, omvat acht bundels vol gedichten in een stijl die meteen herkenbaar is en zich moeilijk laat omschrijven. Haar gedichten zijn experimenteel en eigenzinnig, maar de lezer die bereid is zich erin vast te bijten wordt altijd beloond.

Lees meer ›

Stadsgedicht

Overal tramhaltes

Fotografeer ze nu, de latere bewoners
van Havenstad, wel honderdduizend boven
de Haarlemmerweg en het Westerpark, zoals
in 1901 de bewoners van het nieuwe westen

worden gefotografeerd. Dit is op 7 juni
de Westerstraat, zie je een bakker, een
loodgieter, beroepen als een uithangbord
in wat je in 2018 de stad van de opgeheven

tramhaltes kunt noemen. Het is vier uur
’s nachts, huwelijksfeest van de man met de
hoge hoed links en de vrouw naast hem, ook
met hoed. De drie oudere zusters in het

midden kijken over de jeugd heen. West is
ontworpen voor de kinderen, huizen op de
lege velden bij de slatuinen en erachter.
Witte de With, Jan Evertsen, veel verder,

Aruba, Curaçao, straten als verre eilanden.
De vader van de bruid is al brood aan het
bakken in de Tichelstraat, om de hoek, waar
de lucht boven de hoeden het vaagst is.

De jeugd in de Jordaan, klaar voor de sprong,
worden het voorbijgangers in west. Overal
tramhaltes. Jij was er toch ook bij, dat feest,
waar dan, in de Westerstraat, laat in de nacht.

- K. Schippers

scan

(foto uit privécollectie K. Schippers)

De Poëziepodcast van Daan Doesborgh: Maartje Smits

DPP_ICOON-02header

Ongeveer anderhalf jaar geleden liep Daan Doesborgh rond met het idee om een podcast over poëzie maken. Het moest heel sec worden, een dichter en Daan in een lege ruimte, twee gedichten, twintig minuten, en verder niks. Nu is het december 2017 en is er dan aflevering 16, de laatste van het eerste jaar Poëziepodcast.

‘Ik kan vanaf tien uur, dan hebben alle mannen en konijnen in ons huis gegeten’, mailde Maartje Smits. De mannen, dat zijn collega-podcastmaker en -schrijver Rutger Lemm en de kersverse zoon van Maartje en Rutger. Het konijn is de legendarische Benny, de fotogenieke Facebookheld die ook nog in huize Smits-Lemm woont. Dus tref ik Maartje ergens na tienen in de Kleine Zaal van Splendor.

Lees meer ›

de Poëziepodcast van Daan Doesborgh: Simone Atangana Bekono

DPP_ICOON-02header

Luister de podcast hier op de website van Vrij Nederland.

Na de bijna magisch realistische gebeurtenissen met Tonnus Oosterhoff in het Harry Mulisch Huis gaan we deze week weer kopje onder in het feestrumoer op de Nacht van de Poëzie. Daar is het inmiddels half elf en wordt het publiek al wat rumoeriger.

Halverwege ons gesprek raakt Simone Atangana Bekono even de draad kwijt omdat er een groep mensen begint te zingen. De Nacht is pas twee maanden geleden maar ik weet nu al niet meer waarom ook alweer. Het is een soort heel saai vervolgverhaal om het verloop van de avond mee te moeten maken in het achtergrondgeluid bij gesprekken over poëzie, die elk maar tien minuten duren en met tussenpozen van een maand gepubliceerd worden. Gelukkig gaat het niet om het achtergrondgeluid maar om de gesprekken, waarin een stuk meer gebeurt.

Met Simone wijk ik noodgedwongen af van mijn gebruikelijke opzet: eerst een gedicht, dan een gesprek, dan weer het gedicht. De keuze van Simone, Eulogy for Alvin Frost van de Amerikaanse dichteres Audre Lorde heeft een voorleestijd van vijf minuten. Dat geeft ons precies genoeg tijd voor een introductie, een keer het gedicht, een keer dankjewel, nog een keer het gedicht en dan mijn afsluitende tekst. Dat is wat karig en dus leest Simone het gedicht maar een keer.

Achteraf heb ik er toch een beetje spijt van dat ik niet gewoon fuck it heb gezegd en een aflevering van een kwartier heb gemaakt, met twee keer het gedicht, want wat is het een mooie tekst. Juist doordat het gedicht zo lang voortduurt, zo uitgebreid de tijd neemt voor het afscheid, en het ophalen van herinneringen, raak je er op de cadans van Simone’s stem helemaal in verzonken. Lees het na het beluisteren van de aflevering nog maar eens voor aan uzelf:

Lees meer ›

De poëziepodcast van Daan Doesborgh: Tonnus Oosterhoff

DPP_ICOON-02header

Luister de podcast hier op de website van Vrij Nederland.

Normaal begin ik deze artikelen altijd met een beschrijving van de ruimte, zodat u een beetje een beeld hebt van precies datgene wat in een podcast achterwege blijft: het beeld. Ik vertel dat er een vleugel in de Kleine Zaal van Splendor staat, dat de koffiemachine stuk is, of dat TivoliVredenburg zo’n verwarrend gebouw is. Dit keer levert die werkwijze een luxeprobleem op: dit gesprek met Tonnus Oosterhoff werd opgenomen in de werkkamer van Harry Mulisch.

Wie ooit een boek van Mulisch heeft gelezen weet dat hij een groot liefhebber was van het aan elkaar knopen van kennis tot er een groot multidimensionaal macramétapijt ontstaat van verhalen, theorieën en mythologiseringen. Zo is zijn werkkamer ook ongeveer. De belangrijkste ruimte bestaat uit twee kamers, gescheiden door een miniem wandje met open schappen erin. Op de schappen liggen onder andere een schedel en een antiek model van het zonnestelsel. Verder natuurlijk imposante boekenkasten, piramides, gravures van grote meesters aan de muur, en een verzameling stoelen en fauteuils, variërend van spartaans tot gevaarlijk comfortabel.

Lees meer ›

De Poëziepodcast van Daan Doesborgh: Abdelkader Benali

DPP_ICOON-02header

Luister de podcast hier op de website van VN.

Op de dag dat ik mijn gesprek met Abdelkader Benali monteer tot aflevering 13 van deze podcast heb ik net die middag met Tonnus Oosterhoff in de werkkamer van Harry Mulisch aflevering 14 opgenomen. Allebei prettige gesprekken, maar ook allebei totaal anders, met twee dichters die mijlenver uit elkaar liggen. Over Oosterhoff hebben we het over twee weken wel, nu eerst Abdelkader Benali, die dit jaar na een heel decennium eindelijk de opvolger presenteerde van zijn vorige dichtbundel Panacee. In die tien jaar heeft Benali niet zitten duimendraaien, hij schreef romans, theatervoorstellingen en een kookboek, en hij was stadsdichter van Helmond. Uit Wax Hollandais leest hij een breekbaar maar hoopvol gedicht over verlies, dat in de verste verte niet over koken gaat (dat was een grapje voor de mensen die de aflevering al hebben gehoord).

Lees meer ›

De poëziepodcast van Daan Doesborgh: Lieke Marsman

DPP_ICOON-02header

Luister de podcast hier op de website van VN.

Terwijl ik in het café van Splendor op Lieke Marsman zit te wachten, ontdek ik dat ik nooit eerder op woensdagochtend met een dichter in Splendor heb afgesproken. Niet omdat Lieke enorm te laat is en ik in mijn agenda terugblader naar januari, of omdat ik maniakaal bijhoud op welke dagen van de week ik allemaal wel en niet in Splendor ben geweest, maar omdat het café gevuld is met een krioelende meute peuters en ouders. Woensdagochtend is peutermuzieklesochtend, en deze maand dus blijkbaar voor het eerst ook Poëziepodcastochtend. Gelukkig wordt onze opname in de Grote Zaal door twee sets geluidswerende deuren gescheiden van de muziekles in de Kleine Zaal en hoeft u er als luisteraar niets van te merken.

Deze aflevering van de podcast is als alle andere, we bespreken twee gedichten, eentje van Lieke zelf en eentje van iemand anders, maar tegelijk is het concept deze week ook nieuw. We bespreken namelijk in zekere zin ook de debuutroman van Lieke, Het tegenovergestelde van een mens, want daar staan allebei de gedichten in.

Lees meer ›

De Poëziepodcast van Daan Doesborgh: Carmien Michels

DPP_ICOON-02header

Luister de podcast hier op de website van VN.

Tivoli Vredenburg is een duizelingwekkend gebouw. Ik ben er sinds de heropening al regelmatig geweest, voornamelijk als jaarlijks medepresentator van het NK Poetry Slam, en ik heb het gebouw nog steeds niet echt doorgrond. Wat dat betreft doet het me denken aan mijn studentenjaren op het Amsterdamse PC Hoofthuis: waar gisteren écht nog een trap of een lift zat, zit nu ineens een toilet of een zaaltje.

Op de Nacht van de Poëzie is op een voor de gelegenheid gematerialiseerde tussenverdieping met een bar een knus podium ingericht met Chesterfields en een videoverbinding met de Grote Zaal, waar doorlopend de hele nacht dichters en entr’actes optreden. Vanaf dit podiumpje zal ik tot februari volgend jaar elke maand een gesprek voeren met een dichter uit het Nachtprogramma. De eerste in die rij: Carmien Michels.

Lees meer ›

Stadsgedicht

Wat je aanraakt

In het Nieuwe DeLaMar vertelt hij
me dat een dichter zijn onderscheiding
is verloren en graag een nieuwe wil.
‘Het verkeer zit vast, de straten

zijn dicht,’ lacht hij, ‘net of het
zo hoort.’ Hij zwijgt, waar denkt hij
aan? De vluchteling Lao Tze leert je
naar het niets te kijken. De dertig

spaken verenigen zich in een naaf. Van
de ruimte hangt het gebruik van het wiel
af. ‘Kijk,´ zegt Lao Tze, ‘hier kneedt
men leem tot vaten, maar geen vat kan

zonder de leegte.’ Kan een gat zo groot
worden dat de sok er nauwelijks is, steeds
meer gaten, haast zonder wol? De leegte
rukt op, de burgemeester zit er middenin.

Deuren en vensters, van de ruimte hangt
het hele huis af en van hem de hele stad
nu hij zelf de leegte is geworden, tussen
de harp en de uil, tussen twee biertjes

op het plein, hangt hij boven de aftrap
van de wedstrijd, is hij de afstand
tussen twee bruggen als er op het water
van zijn stad viool wordt gespeeld. Oh,

E v d L, ben je op elk uithangbord het wit
tussen de woorden, vult je afwezigheid alle
plekken waar Amsterdam steeds opnieuw wordt
beschaduwd, beademd, gespeld, gespeeld.

- K. Schippers

Dit gedicht verscheen eveneens in Het Parool.